Orao belorepan (Haliaeetus albicilla) je rasprostranjen u Palearktiku, na jugozapadnom Grenlandu, a naseljava i severne i umerene pojaseve Azije do Sahalina, Mandžurije i Japana. U Evropi naseljava dvadesetak zemalja u srednjem i istočnom delu, dok odsustvuje iz zapadnih zemalja. Orao belorepan predstavlja najveću srednjeevropsku pticu grabljivicu. On je tipična stanarica srednje i južne Evrope, s periodičnim lutanjem, posebno mladih primeraka u radijusu od 100 do 200 km. Evropska populacija se procenjuje na 5.000-6.000 gnezdećih parova, sa porastom brojnosti zadnjih decenija naglim ili umerenim porastom, što ukazuje na oporavak populacije širom kontinenta. U Srbiji, orao belorepan najčešće se sreće u Vojvodini, uz velike ravničarske reke koje su bogate plenom, a naročito ribama. Glavna gnezdilišta su u zoni „Gornjeg Podunavlja“ i Bosutskih šuma, a značajna su još i područja: Plavna-Futog, Koviljski rit, Obedska bara, Potisje i Potamišje. Pojedini parovi polako osvajaju područja južno od Save i Dunava. Gnezde se na starijim visokim stablima u lišćarskim šumama, najčešće na visini od 20 metara do 33 metra. Gnezdo je impozantna građevina širine čak do dva i po metra. Na pogodnim mestima zabeležena su gnežđenja i preko sto godina. Najpogodnija mesta za izgradnju gnezda su stabla crne i bele topole, hrasta, jasena i vrbe. Ženka nosi od dva do tri jaja, koja obično polaže u drugoj polovini januara ili početkom februara. Inkubacija traje 38 dana, a mladi poleću sa 70-75 dana starosti. Prve dve godine života, mladi nemaju najkarakterističniju oznaku belorepana, kako mu i samo ime kaže: beli rep, a polnu zrelost dostižu tek sa pet ili šest godina starosti. Ishrana je veoma raznovrsna, od živog plena (ribe, ptice, sisari, vodozemci, gmizavci), do lešina poluraspadnutih životinja. Često otima plen od drugih životinja, a rado se nastanjuje i u blizini kolonija ptica močvarica, gde krade jaja, mladunce ili lovi odrasle ptice na gnezdima. Brojnost u Srbiji se procenjuje na oko 80 parova. Znatan broj negativnih faktora je tokom prošlog veka redukovao brojnost ove vrste na celom kontinentu. Među tim faktorima posebno su značajni sužavanje povoljnih mesta za gnežđenje sečom starih i autohtonih šuma i pojedinačnih stabala, kao i redukovanje hranidbene baze isušivanjem močvara i drugim hidromelioracionim radovima. Takođe, zagađenje životne sredine teškim metalima i hemijskim sredstvima korišćenim u poljoprivredi i šumarstvu doveli su do velike smrtnosti odraslih ptica, niskog nataliteta i obimne intoksikacije tadašnje populacije. Raniji period intezivnog hvatanja i odstrela ptica uzrokovanih željom za kolekcionarstvom i redukcijom „štetočina“, danas je u značajnoj meri prevaziđen. U Evropi su ostvareni pozitivni rezultati na povećanju populacije formiranjem hranilišta. Kada je u pitanju Srbija, ova mera je delimično primenjena u lovištima „Gornjeg Podunavlja“ i Bosutskih šuma, ostavljanjem iznutrica odstreljene visoke divljači. Takođe, namenska hranilišta otvorena su na Fruškoj Gori, kod Pančeva, na Vršačkim planinama i u Deliblatskoj peščari.